Futrzasta wizytówka

Dla jednych osób "furry fandom" kojarzyć się będzie z ludźmi chadzającymi w tak zwanych fursuitach (nierzadko dość drogich, niewielu może sobie faktycznie na nie pozwolić), dla innych z ktosiami rysującymi "te gadające zwierzaki" - czasem będą nawet wiedzieć czy są w antropomorficznych formach / pozach, czy też nie. Będą też i tacy, jacy krzykną "diabeły, zwyrodnialce i zboczeńce" po zobaczeniu paru materiałów dla dorosłych z tego kręgu artystycznego - bywa. A czym bycie furry jest dla mnie? Wszystkim po trochu z wyżej wymienionych, bo kłamstwem byłoby zaprzeczać, że jakaś składowa nie istnieje... ale również czymś więcej. Otwartym stylem życia, bez tego całego nowoczesnego "ja i tylko ja, wszystko co ja to najważniejsze, wyścig szczurów, fura skóra komóra, moje mieszkanie moją fortecą". Wolę zwolnić i wyciągnąć dłoń, gdy ktoś jej potrzebuje, siąść i pogadać. Może poznam kogoś ciekawego? A na pewno łatwiej jest to zrobić, gdy zna się personifikację charakteru danej osoby w formie zwierzaka właśnie. Sama przynależność do furry również daje sygnał, że dany osobnik lub osobniczka ma umysł otwarty na wszelakiego rodzaju dyskusje i wykracza poza standardy smutnej popkultury konsumentów pierdzących appek na smartfony. Czemu zatem hybryda pantery i smoka operującego mrozem ("dracat", jak na obrazku) w moim wypadku? Oficjalna odpowiedź brzmi: bo darmowe przeloty, kocie wąsy idealne do torturowania łaskotkami i wygodna poduszka w formie ogona zawsze pod łapą! A gdyby pojawiła się dobra wróżka i zaoferowała mi zamianę w moją "fursonę" od ręki? Czemu nie - tylko co ja zrobię z tymi wszystkimi butami, skoro nie będę już ich potrzebować? Obrazek obok został stworzony przez Twardą na moją prośbę. Dodatkowo - biografia postaci w języku angielskim.

Nie mam teleskopu, nie mam lornetki, ba - nie mam nawet porządnych oczu do obserwacji nocnego nieba. Te ostatnie zepsute przez książki i lekarza, a te wcześniejsze zgubione, bo jestem pierdołą. Jest to zatem wielce wkurzające, że od zawsze interesuje mnie właśnie to, co jest poza moimi możliwościami obserwacji. Na szczęście wszędzie dookoła piętrzą się komputery i inna elektronika pomocowa - co kilka dni śledzę sobie za pomocą programu Stellarium co tam nowego w kwestii wielkich kamieni mających przynieść zagładę ludzkości, a także który sztuczny satelita przelatuje mi nad głową, ze stacją kosmiczną włącznie. Spędzam też godzinkę w każdy weekend na przeglądaniu blogów i galerii NASA - może się to wydać egzotyczne, ale oni mają naprawdę dobre treści. Oprócz tego uważnie przyglądam się wszystkim doniesieniom mającym wpływ na postępy technologiczne w zrozumieniu i eksploracji kosmosu (fale grawitacyjne, napęd ponadprzestrzenny itd.) mając na uwadze to, że nie wszystkie one muszą być prawdziwe, jak to w internetach bywa. Że w telewizji mówią na pewno lepiej? Nie oglądam, bo szanuję swoje trzy, ciągle jeszcze dychające szare komórki, gdzieś tam pomiędzy uszami. Wolę się pogapić na odcinek PBS Space Time.

Dla każdego pokolenia termin "retro" będzie czymś innym. Gdy zapytać kogoś urodzonego po roku 2010, co określi za jego pomocą, może powiedzieć, że pierwszego iPhona. Dla mnie, osoby pamiętającej świat w ogóle bez smartfonów i internetu (za to ze skakaniem w gumę i używaniem huśtawek na podwórku), będzie to Commodore 64 (mam w szafce, a co!), Atari i NES/SNES, a także pierwsze komputery "przenośne" w formie wielkich walizek, czyli lata 70, może 80 z lekką górką - wtedy, kiedy dane mi było się mniej więcej urodzić. Moim pierwszym sprzętem do giercowania była Komoda, kilka lat później "szarak", czyli pierwsze PlayStation, potem pecet z Celeronem 633 MHz i 64 MB RAM na pokładzie działający pod kontrolą Windowsa 98, a więc siłą rzeczy nie pamiętam czasów bardziej odległych. Przypominam je sobie lub dowiaduję się nowych rzeczy za pomocą artykułów w sieci albo kanałów na YouTube, na przykład The 8-Bit Guy. A z rzeczy mniej elektronicznych? Winyle są spoko. Neonowa magenta i błękity też, ba - nawet architektura. Ubrania... już nie tak bardzo.

Książki, komiksy, czasopisma... nawet brukowiec czy tabloid potrafią trochę poprawić zasób słownictwa, chociaż należy uważać, by nie przyswajać z nich zwyczaju pisania wszystkiego wielkimi literami, bo to brzydko i głupio. Co lubię czytać? Coś z przygodą, coś z elementami fantastycznymi. Achaja, Eragon, Brisingr, Gra o tron, Metro, Hrabia Monte Christo, nawet Harry Potter... książki Juliusza Verne'a, Pratchetta, Dana Browna... w końcu Asimov wraz z jego nieśmiertelnym cyklem Fundacja czy Robotami... tomy i tomiki o tematyce furry, jak na zdjęciu obok (polecam Life's Dream)... będzie tego trochę, ale moim ulubionym autorem jest bez wątpienia Karol May, a ulubioną książką - od której zresztą wziął się mój nickname - "Pantera Południa". Można na wiele rzeczy żałować swoich monet, ale na pewno nie na literaturę. Poza tym regularnie zatapiam nos w CD-Action, a co jakiś czas w National Geographic, zazwyczaj Travelerze. Wydania elektroniczne... czasem, ale wolę papier. I zapach farby drukarskiej.

Moim głównym źródłem wczesnej wiedzy o superbohaterach są komiksy (te mroczne też) i kreskówki z lat 90, główne cykle śledzone przeze mnie to Spider-Man od Marvela oraz Batman od DC Comics (przy okazji: należy on do DC właśnie i nie roszczę sobie żadnych praw do jego wizerunku, zwłaszcza w miniaturce obok). Najlepsze, co mogło się przytrafić Gackowi, to TAS, zwany też The Animated Series. Klimat neo-noir rządzi. Cóż... Nie mogę powiedzieć, że jestem na poziomie w pełni profesjonalnym, jeśli chodzi o znajomość uniwersów, ale na skali od 1 do 10 posadzę siebie na pozycji 7, może nawet z małym plusem. A co poza Batmanem i Pająkiem? Green Lantern do mnie bardzo, ale to bardzo przemawia za sprawą swojej "In brightest day, in blackest night, No evil shall escape my sight. Let those who worship evil's might, Beware my power - Green Lantern's light!" i tym, że całość działa poprzez wewnętrzną siłę woli danej Zielonej Latarni. Mój nos często zagląda też do bazy danych DC.

Z filmów preferuję wątki komediowe (Rowan Atkinson! Jim Carrey!) i sensacyjne, ale wybuchu za wybuchem już raczej nie lubię. Jeżeli jest taka opcja, to wybieram dzieła, w których wraz z głównym bohaterem współgra technologia, takie jak Knight Rider od Universala (patrz obrazek obok), Awatar, 2001: Odyseja kosmiczna, Jurassic Park czy Obcy. Jak nietrudno się domyślić, Gwiezdne Wojny, Łowca Androidów, "Ja, robot", A.I. Sztuczna inteligencja, Interkosmos, Edward Nożycoręki, Pogromcy Duchów (z 1984), Matrix czy E.T. również będą w tej sekcji obecne. Co poradzić na to, że świat wykreowany jest dla mnie ciekawszy od rzeczywistości wokół? Nie oglądam już aż tak wielu filmów z "żywymi" aktorami, a na pewno dużo mniej niż kiedyś... ale Indianą Jonesem nigdy nie pogardzę.

W tym miejscu mogłabym całą książkę napisać, jako że wprost uwielbiam filmy animowane. Zjadam w lot w zasadzie wszystko, co wychodzi ze stajni Disneya/Pixara, Dreamworks czy braci Warner... ze szczególnym naciskiem na tytuły takie jak Planeta Skarbów, WALL-E, wszystkie Toy Story, Potwory, Iniemamocnych, Ratatouille, Bambi, Alicję, Robin Hooda w wersji lisiej (furry?), Dalmatyńczyki, Lisa i Psa, DuckTales'y (stare i nowe, jak leci), Bernarda i Biancę, Chipa i Dale'a, Śpiącą królewnę (kaseta VHS została przeze mnie zajechana...) oraz naturalnie Króla Lwa (1 i 2, "Upendi" było okej). A co poza tym? Generał Daimos, Yattaman, Czarodziejka Sally, Pokemony, Digimony, He-Man (oj, tak...), Spirited Away, Inspector Gadget (na obrazku po prawej, obecnie należy zdaje się do DIC Entertainment), Asterix, Laboratorium Dextera, Samuraj Jack, The Nightmare Before Christmas znane też jako Miasteczko Halloween (Burton ma moc), Swat Kats... zresztą całą Hanna-Barbera, na czele z misiem Yogi czy Scooby Doo, też się oglądało... tak w zasadzie, to chyba będzie mało filmów animowanych, jakich nie będę jakoś znać. :P

Nie mam zbyt "standardowego" gustu muzycznego - plumkania, jakie są obecnie produkowane, zwyczajnie mnie nie kręcą. Pewnie, zdarzają się wyjątki, ale... chyba wolę zatopić się po uszy w Bohemian Rhapsody od Queen albo w Orinoco Flow śpiewane przez Enyę. Albo w Equinoxe lub Oxygene od Jean-Michel Jarre'a. Ewentualnie w Cztery Pory Roku od Vivaldiego. New Age (np. The Incredible Machine 3, New Age), klasyczna, symfoniczna, ambient (np. The Blue Valley) czy synthwave to te typy muzyki, przy jakich dobrze spędzam czas. I przy Michaelu Jacksonie też.

Odwieczne pytanie: Star Wars czy Star Trek? Hm... ze Star Wars na pewno kręcą mnie miecze świetlne oraz generalna idea jednocząca wszystko wokół Mocy, a także kodeks Jedi. W Star Treku (TNG/VOY) od zawsze pociągał mnie aspekt eksploracyjny, przeplatany z naukowym, moralnym i społecznym, a także zasady stojące za oficerami Gwiezdnej Floty (np. ta mówiąca o tym, że prawda jest najważniejsza, bez względu na wszystko). Oba uniwersa mają swoje ciekawostki... a gdyby tak przyszło mi wybierać, tu i teraz? Chyba raczej Star Trek (na obrazku obok, należy do Paramount).

Z fantasy mam nos głęboko wpuszczony w lore uniwersum Warcrafta, wessało mnie od czasu premiery strategicznego Warcrafta 3 i nie chce wypuścić po dziś dzień. Kroniki dumnie wdzięczą się na półce z książkami, sięgam po nie od czasu do czasu, kiedy najdzie mnie na to ochota.

Nie posiadam żadnego profesjonalnego sprzętu do robienia zdjęć i w zasadzie wszystkie z tych, jakie udało mi się cyknąć, były strzelone za pomocą mojego "ziemniaka" (starego feature phone'a) - być może kiedyś znajdę w sobie czas i energię, by na własną rękę rozwijać tę pasję dalej, a póki co staram się doceniać to, co fotografują inni. A czemu konkretnie robię zdjęcia? Krajobrazy. Niebo. Ulica. W serwisie deviantArt mam stosowną galerię, na Flickrze również.

Dawno, dawno temu... za górami, za lasami... było sobie ja. I to "ja" było zafascynowane kotami. Tak, ogólnie. Bo Król Lew, bo National Geographic. Bo generalnie eleganckie i puszyste, cwane i dystyngowane. I wtedy nadszedł internet w domu... nagle okazało się, że kotów jest od groma, dużych i małych, ale tylko jedne z nich są bardziej niż normalnie ciche i niewidoczne, niby na uboczu, otoczone jak gdyby zimową legendą. Po przebuszowaniu połowy sieci i trafieniu na Snow Leopard Trust - gdzie ludzie robią, co mogą, żeby irbisy przetrwały - jasne już dla mnie było, jaki zwierzak zostanie moim duchowym "patronem" - i jest nim po dziś dzień.

Te magiczne gady były ze mną w zasadzie od zawsze. Najpierw bajki na dobranoc, potem Spyro na PlayStation, w późniejszym okresie I of the Dragon, poruszające serce historie różnych smoków w World of Warcraft, cykl książek z Eragonem, smoki w grze Skyrim... nie mogę też zapomnieć o nazwisku, jakie noszę, "Dragon", jakie jest tożsame z angielskim odpowiednikiem smoka. Były podejmowane przeze mnie próby walki z przeznaczeniem, ale wszystkie spełzły na niczym i koniec końców rozszczepione języki, skrzydła czy łuski pozostały ze mną na dobre. Posiadam nawet wisiorek ze smokiem. ^^ Obrazek obok został stworzony przez Twardą na moją prośbę - przedstawia pyszczek mojej fursony.

Nie uprawiam żadnego sportu poza łącznie godzinnym marszem do i z pracy, z peronu i na peron kolejowy, oraz budzeniem się co rano i próbowaniem nie spaść z łóżka. Lubię za to śledzić imprezy wyścigów samochodowych wszelkiej maści, szczególnie te z "WRC" w nazwie, ale Formułą czy ściganiem się po szosie też nie pogardzę. Do tego standardowo skoki i loty narciarskie oraz jazda figurowa na łyżwach. Na aktorstwo w piłce nożnej mam uczulenie, nie oglądam.

Obrazek obok pochodzi z anglojęzycznej Wikipedii.

Być może zabrzmi to dziwnie i nieco wyniośle, ale tak - mam takie hobby. Gdy ktoś potrzebuje pomocy, w jakiejkolwiek kwestii, może mnie pacnąć i zapytać. Jeśli będę w stanie, to pomogę. Ot, tak - za friko, bez zobowiązań. Bo czemu nie? Taki mam charakter i już, nie wierzę, że "za darmo to umarło" lub w "za darmo to tylko w pysk dostaniesz" - stąd też pochodzi moje zamiłowanie do społeczności open source, gdzie jedyną nagrodą z wykonanej pracy jest... świadomość dobrze wykonanej pracy. Motto, jakim się kieruję w życiu, pochodzi z cytatu "Don't walk in front of me - I may not follow. Don't walk behind me - I may not lead. Walk beside me and be my friend", przypisywanego Albertowi Camusowi. W wolnym tłumaczeniu znaczy to mniej więcej tyle, że nie lubię stawiać się przed innymi, a także za innymi ciągle ślepo podążać - wolę być na równi i wspólnie pokonywać trudności. Kilka lat temu dane mi było przetestować się też pod kątem posiadanego typu osobowości i wyszło na to, że siedzi we mnie INFJ - Introvert, Intuition, Feeling, Judging.

Najrzadziej występujący, stanowiący niecały 1% populacji, typ osobowości według wskaźnika psychologicznego Myers-Briggs Type Indicator (MBTI) oraz innych jungowskich testów osobowości. INFJ są introwertykami, z początku zamkniętymi na nowe osoby. Dopiero po dłuższym czasie są w stanie otworzyć się na drugiego człowieka. Mają także poczucie moralności i sprawiedliwości, rzadko działają też na własną korzyść. Wierzą w siłę uczuć i w to, że świat może stać się lepszy. Ponadto, INFJ są niezwykle wrażliwi na uczucia innych. Potrafią przez długi czas żałować niemiłego czynu, ale mogą być również zawziętymi wrogami, jeżeli się ich skrzywdzi. Jest to łatwe, gdyż INFJ są niezbyt odporni na krytykę. Jako wrogowie, umieją odkryć nawet najsłabszy punkt, lecz jako przyjaciele są niezwykle lojalni, pomocni i wyrozumiali. INFJ są wymagający zarówno w stosunku do siebie, jak i do innych. Są idealistami, niezadowolonymi, gdy coś źle im wyjdzie. Są zdecydowani i potrafią niestrudzenie dążyć do celu, którym jest często niesienie pomocy innym. - Wikipedia.